Reis naar………, deel 23

Alweer even geleden, maar voorlopig zijn we er nog steeds. Zoveel gebeurd. Zoveel gedaan. Als eerste is mijn behandeling bij centrum ’45 gestopt op mijn verzoek. Ik kon het niet meer opbrengen om elke week daar naar toe gaan. Ook had ik het gevoel dat ik door middel van alle handvatten die ik inmiddels heb geleerd dat ik het zelf moet kunnen. Gelukkig staat achter deze keuze wel de mogelijkheid bij dringende hulp één telefoontje volstaat om terug te keren. Nu, op dit moment, heb ik het gevoel om nooit meer de hulpverlening in te gaan. Oegstgeest was de vierde keer dat ik een traject inging vanaf 2008. Als het na zoveel jaar en vier keer nog niet helpt, zal het bij de vijfde keer ook wel niet helpen.

De laatste handelingen die ik in Oegstgeest heb gedaan was twintig keer exposure therapie door middel van of met hulp van een VR-bril. In januari heb ik nog drie sessies EMDR gedaan. Ik had nog veel problemen met onverwachte hardde geluiden en gillende mensen. De één na laatste sessie gaf ineens een rust gevoel. Alsof er iets op zijn plaats viel. Dat was het moment dat ik zelfstandig verder moest

Nu ben ik bezig om mijn leven opnieuw in te delen. Bij elke vorm van lichamelijke inspanning is er een grens. Zodra ik maar een inspanning heb gedaan volgt er straf. Straf in de vorm van zoveel pijn dat ik soms gewoon bijna niet kan lopen en dat ik zonder slaapmedicatie niet kan slapen. Als het minder pijnlijk is kan ik door middel van ademhalingsoefening, TRE, BSR en thuis-EMDR de pijn verlagen/ verminderen. Het is erg bepalend wat ik heb gedaan of waar ik ben geweest. Zelfs de verjaardag van mijn zus of een broer kan al te veel zijn. Soms red ik het een uur, soms anderhalf uur, soms twee uur om te blijven. Telkens weer verschillend. Met mijn jongste broer naar een theatervoorstelling geweest en dan ’s nacht niet kunnen slapen van de pijn, zodat alleen nog slaapmedicatie mij rust geeft. Elke dag ben ik mijn grens aan het opzoeken. Elke week doe ik een halfuur controle bloeddruk en alleen al aan de uitslag zie ik of ik een “goede” nacht of een slechte nacht heb gehad. Van de zeven nachten word ik gemiddeld vijf nachten per week trillend wakker van de pijn. Dus slapen is zeker geen hobby van mij.

Het allerfijnste wat er tegenwoordig plaats vindt, is dat als ik weg ga men nu zegt: “Toch leuk dat je anderhalf uur bent geweest”. In plaats van: “Ga je nu al weg?” Ik moet weg blijven gaan. Ik moet dingen blijven ondernemen. Liever in de nacht straf dan opgesloten thuis zitten. Het lekkere gevoel om even uit huis te zijn geweest is voorlopig groter dan de straf erna. Plus het is totaal niet eerlijk voor mijn lief als ik nergens meer naar toe wil. Dus alleen maar thuis blijven is geen optie.

In maart wordt de mogelijkheid voor een terugkeerreis op staf Den Haag besproken. Ik heb nu meer vertrouwen dat de reis zal slagen dan ruim twee jaar geleden. In het begin had ik het zeker niet gered. Ik was slechter terug gekomen dan het heen gaan. Ik ben zo dankbaar dat mensen mij toen hebben overtuigd om toch weer eens therapie/ hulp te gaan zoeken. Zodra er duidelijkheid is of de reis wel of niet doorgaat zal ik dit hier posten. Tot die tijd blijf ik mijn grenzen opzoeken, maar zeker niet over mijn grens heen gaan.